| ๏Too๏'s profileConne_toOPhotosBlogLists |  Tools  Help |
|
July 28 ~20060728~เข้าใจบ้างมั้ย? เราไม่ค่อยมีเวลา
เข้าใจบ้างมั้ย? เรามีงานมากมายที่ต้องทำ
เข้าใจบ้างมั้ย? เราไม่ได้ว่างเหมือนตู่นะ
ชีวิตเราต้องดิ้นรนเพื่ออนาคตของตัวเอง
ไม่มีใครเอาสิ่งดีๆมากองไว้ตรงหน้าเราหรอกนะ
ทุกอย่าง เราต้องทะเยอทะยาน ใคร่ขว้ามันมาเอง
แล้วจะให้เราอยู่เฉยๆ ไม่ทำอะไรได้ยังไงกัน
คิดว่าเราไม่คิดถึงตู่ใช่มั้ย?
คิดว่าเรามีคนอื่นแล้วใช่มั้ย?
ถึงได้ทำกับเราแบบนี้
เราก็แค่เหนื่อย เราอยากพัก
ที่เราไม่ได้ส่งเมล์ไปหาทุกวันเหมือนเดิม
ก็เพราะเราไม่ค่อยมีเวลา
เราอยากอยู่กับตัวเอง ทำความเข้าใจตัวเองบ้าง
แต่กลายเป็นว่า เราไม่ส่งเมล์ไปหา
ตู่ก็ไม่ตอบเมล์เรามาเหมือนกัน
ตลอดเวลา45วันที่ผ่านมา กับเมล์ทั้งหมด26ฉบับ
มันน้อยเกินไปใช่มั้ย? หรือว่ามันไม่มีค่าอะไรเลย
ตลอดเวลา45วันที่ตู่ไป กับเมล์5ฉบับที่ตอบกลับมา
คอมเม้นในไดที่ทีแค่ คำพูดทักทาย ถามว่าสบายดีมั้ย คิดถึง รักเสมอ
กับทุกสิ่งทุกอย่างที่เราพยายามทำเพื่อตู่
ทำไมไม่คิดถึงความรู้สึกของเราบ้าง
ให้เราดูแลได เราก็ทำให้
คอยเข้าไปดูคอมเม้น เข้าไปอัพบ้าง
แต่ตู่เองกลับไม่เคยสนใจมัน
แล้วเราจะทำมันไปเพื่ออะไรกัน
เมล์บ้าบอที่เรานั่งพิมพ์ไปหา
ตู่ตอบกลับมาว่ายังไงกัน
ฝากถึงคนนู้น ฝากถึงคนนี้ บอกม้าด้วยนะ บอกเก๋ด้วยนะ
อย่าลืมขนมนะ อย่าลืมเสื้อนะ อย่าลืมบอกม้าให้ด้วยนะ
ตู่คิดว่าจดหมายตู่ที่ส่งมา2ฉบับ เราไม่ได้คิดจะทำอะไรเลยใช่มั้ย?
เราพยายามตอบกลับไปทางเมล์ เพราะคิดว่ามันเร็วกว่า อัพเดทกว่า
แต่ตู่ก็ไม่เคยเห็นมันมีค่าอะไร
เราพยายามพูดถึงแต่เรื่องดีๆ ไม่อยากทำให้ตู่ไม่สบายใจ
แต่ถ้าเราไม่สบายใจ เรารู้สึกแย่ เราก็พยายามเลี่ยงไม่ส่งเมล์ไปหา
แล้วไงกัน? ตู่ก็คิดเอาเองว่า เราไม่สนใจตู่แล้ว
เราไม่ได้โกรธเลยนะ ที่ตู่ไม่ยอมเม้นไดเรา
แต่เราไม่เข้าใจว่าทำไม? เราแค่อยากรู้
แค่ต้องการจะรู้ว่า ตู่ได้อ่านมันแล้ว
ไดที่เราเขียนถึงเราสองคน ตู่ก็กลับไม่มีอะไรเม้น
แล้วจะให้เราทำยังไง ให้เรากลายเป็นคนบ้าพูดคนเดียวน่ะหรอ
แล้วที่เราไม่ได้โทรไปคุยกับตู่ที่นู่น
ก็เพราะเราติดต่อตู่ได้ยากมาก
บางครั้งโทรไปก็ไม่ติด บางครั้งโทรไปก็ไม่อยู่
แล้วจะให้เราทำยังไง เวลาเรามีปัญหา เราคุยกับใครได้งั้นหรอ?
เวลาตู่โทรมาแล้วเราไม่ค่อยพูด
บางครั้งก็เป็นเพราะเรากำลังมีปัญหาอยู่
เรารู้ว่าเสียงเราหลอกตู่ไม่ได้ เราก็เลยไม่พูด
บางครั้งเราก็อยู่กับแม่ จะให้เราพูดอะไรได้
เข้าใจเราบ้างมั้ยเนี่ย? ไม่ใช่ครั้งแรกเลยนะที่เป็นแบบนี้
เราทำอะไรได้หรอ คุยกันก็ไม่เข้าใจ
เขียนบอก เดี๋ยวก็เหมือนเดิม
ตู่ไม่เคยปรับตัวเลย ไม่เคยทำความเข้าใจเราเลย
พอถึงที่สุด ตู่ก็จะร้องไห้ แล้วก็พูดว่า
"เราไม่ใช่เมี่ยงนี่ เราทำอะไรก็ไม่ดี"
"ขอโทษ ขอโทษ ขอโทษ ขอโทษ ขอโทษ ....."
กี่ร้อยกี่พันครั้งแล้ว ทำไมไม่แก้ไข แทนการแก้ตัว
ใช้สมองมากกว่าอารมณ์บ้างจะได้มั้ย?
ใช้สติ ใช้ความคิด คิดถึงจิตใจเราบ้าง
ทำอะไรก็คิดถึงเราบ้าง
อนาคตของเราจะเป็นยังไง?
เรามีภาระหน้าที่ที่ต้องรับผิดชอบมากมาย
จะให้เรามาคอยเอาใจตู่ตลอดเวลา เราทำไม่ได้หรอกนะ
ให้เวลาเราบ้างเถอะ
อยู่ไกลกันขนาดนี้แล้ว
ให้เราได้มีเวลาทำเพื่อตัวเองบ้างเถอะ
การที่เราเป็นคนเก่ง มันไม่ได้เกี่ยวอะไรกับเราสองคนเลย
แต่การที่เราพยายาม แต่ตู่กลับไม่ขวนขวายนั่นแหละ
เคยจะรู้บ้างมั้ย? เราพยายามดูเที่ยวบินไปอินเดียช่วงตุลาฯ
เราพยายามหาตั๋วบินราคาถูก เพื่อจะไปหาตู่ตอนวันเกิด
เราพยายามหาทุนไปเรียนต่อ ดูทุนที่จะไปอินเดิย
พยายามเก็บเงินเป็นค่าตั๋ว ทั้งๆที่เราไม่เคยคิดที่จะไปอินเดียเลย
เราไม่เคยทำอะไรเพื่อตู่เลยหรอ?
หรือเราไม่เคยทำให้ตู่มั่นใจได้เลยว่า เรารักตู่มากแค่ไหน
ในขณะที่ตู่อยู่ที่อินเดีย ตู่ก็เจอกับสังคมใหม่ เพื่อนใหม่
แล้วเราที่อยู่ที่นี่ล่ะ เราทำอะไรได้บ้าง
เราต้องพบเจอคนเดิมๆ ที่เดิมๆ สิ่งแวดล้อมเดิมๆ
ทุกๆอย่างทำให้เราคิดถึงตู่ จนเราไม่อยากจะเจอเพื่อนตู่เลยซักคน
เรามีใครได้งั้นหรอ? เราคบคนอื่นได้หรอ?
แหวน2วงที่ห้อยคอเราอยู่ตลอดเวลา
แหวนที่เราไม่ได้ถอดออกจากตัวเลย
จะให้เรามีคนอื่นได้ยังไงกัน ในเมื่อเรามีตู่อยู่แล้ว
ถึงแม้จะอยู่กันไกลแค่ไหน เราก็ไม่ได้มีใคร
ทำไมถึงไม่ไว้ใจเราเลย
ทำไมไม่เชื่อใจเราบ้างเลย
ทำไมถึงไม่ให้เกียรติเราบ้างเลยนะ
วันนี้วันเกิดพี่อ้อม เราทำรูปหัวไดให้เค้า
เราก็ใส่คำว่า "my forever sister" ลงไว้ด้วย
เพราะเรากลัวตู่จะเข้าใจผิดอีก
แล้วไงกัน?
"มิสผู้หญิงคนนั้น คนน่ารัก"
เราคิดถึงคนอื่นไม่ได้เลยใช่มั้ย?
ไม่ได้แม้แต่ ครูฉันฯ เลยใช่มั้ย?
ไม่มีอะไรจะคุยกับเรา
แต่มีเรื่องจะคุยกับคนอื่น
ถามถึงคนอื่น ฝากถึงคนอื่น
แม้แต่รูปดิสเพล์ก็ไม่เคยใช้รูปเรา
..... เรามันสำคัญแค่ไหนกันเชียว .....
เรามันก็เป็นแค่คนๆนึง
ที่พึ่งพาได้ ฝากทำธุระได้
ฝากดูแลน้องได้ สอนการบ้านน้องได้
ก็ไม่ได้มีค่าอะไรไปมากกว่านี้หรอก
เราต้องทนแอบร้องไห้ ไม่ให้ใครรู้
ตั้งแต่รู้ว่าตู่เลือกที่จะไป ตู่ต้องไป
ผ่านมาจนถึงวันนี้ ทำไมเราถึงหนีมันไม่พ้นซักที
ชีวิตเรามันก็มีอยู่แค่นี้ซินะ
คนอย่างเรา พอไม่มีใครก็ทำอะไรไม่ได้
เคยจะรู้บ้างมั้ย? ที่เราร้องไห้ขอร้องให้ตู่ไม่ไป
เราคร่ำครวญแทบเป็นแทบตาย
แต่ก็บอกใครไม่ได้ แม้แต่คนที่นอนอยู่ตรงหน้าเรา
เข้าใจความรู้สึกของเราบ้างมั้ย?
คนที่ไม่มีสิทธิ์เลือกอะไรได้เลย
เราต้องอดทน เราต้องกลั้นน้ำตา
เราต้องคิดถึงอนาคตของตู่
เราต้องเคารพการตัดสินใจของตู่
แต่ตู่ไม่เคยเคารพการตัดสินใจของเราเลย
ไม่ได้เจอกันซักพักนะ
ไม่ต้องคุยกันซักพัก
ไม่ต้องเมล์มาหา ไม่ต้องส่งจดหมาย
ไม่ต้องโทรมาหา ไม่ต้องรอโทรศัพท์เรา
จนกว่าเราจะควบคุมตัวเองได้
จนกว่าตู่จะมีเรื่องคุยกับเรา
จนกว่าบทสนทนาของเรา จะไม่เกี่ยวข้องกับคนอื่น
จนกว่าเวลาที่มีให้กัน จะไม่เป็นของคนอื่น
อย่าคิดว่าเราไม่รู้สึกอะไร
อย่าคิดว่าเราไม่ต้องการตู่
แต่เราเลือกทางนี้ เป็นทางที่ดีที่สุดแล้ว
เราไม่อยากให้ต้องทะเลาะกันอีก
ไม่อยากให้มีอะไรมาบั่นทอนความรู้สึกดีๆของเราลงไปอีก
เรายังรักตู่เหมือนเดิมนะ
ไม่ได้เปลี่ยนไปเลย
ทำเพื่ออนาคตของตัวเอง
ไม่ต้องมาทำอะไรเพื่อเราหรอก
รักษาตัวด้วยนะ
จนกว่าจะพบกันอีก
TrackbacksThe trackback URL for this entry is: http://conne-too.spaces.live.com/blog/cns!8DDD3E957504C07B!184.trak Weblogs that reference this entry
|
|
|
